धरान/ धरानबाट केही बेर उत्तर तर्फ यात्रा ग¥यो भने, मोरङको केराबारी–६ मा एउटा सपनाजस्तै देखिने फाँट खुलिन्छ — जहाँ सेतै सेतो काँसले आकाश छुने प्रयास गरिरहेको हुन्छ ।
सतिसालेको त्यो ठाउँ, जुन अहिले भाइरल काँस घारी भनेर चिनिन्छ, साँच्चै प्रकृतिले प्रेम लेखेको क्यान्भासजस्तै देखिन्छ।वर्षमा एक पटक मात्र फुल्ने यी काँसहरू, जब चुरे फेदीको हरियालीलाई सेतो ओढारले ढाक्छन्, तब त्यो दृश्य कुनै कविताभन्दा कम हुँदैन।
बिहानैदेखि धरान, इटहरी, बेलबारीतिरबाट युवायुवती, परिवार, अनि जोडीहरू त्यहाँ पुग्छन् —कोही फोटोको क्याप्सनमा प्रेम खोज्दै, कोही टिकटकको क्लिपमा यादहरू कैद गर्दै।
चारकोसे झाडी र चुरे फेदीबीच उभिएको यो काँस घारी अब केवल झारको जंगल रहेन —यो त प्रेममा परेको शहरको नयाँ मिलनस्थल बनेको छ। तर, प्रेम जहाँ गाढा हुन्छ, पीडा पनि केही न केही छँदै हुन्छ।
जति संख्यामा मान्छे आइरहे, उति नै संख्यामा प्लास्टिकका बोतल, चाउचाउका खोल र चटपटेको फोहोरले त्यही काँसलाई घृणाले छोप्न थालेको छ।
शौचालय छैन, फोहोर फाल्ने ठाउँ छैन, अनि सरकार कहाँ छ?
शायद उनीहरूलाई काँसमा फुल्ने प्रेमभन्दा “ठूलो योजना“ चासोको विषय हो।
तस्वीर: प्रतीत चाम्लिङ राई
